Jan Verschueren, 1962
Autodidactisch beeldhouwer – schilder
Jan verklaart zijn schrootbeelden als volgt:
Hoe roest mooi kan zijn.
Hoe schoonheid kan roesten.
Hoe constructief destructie is.
Hoe chaotisch structuren zijn.
Hoe structureel chaos is.
Hoe men observeert en geobserveerd wordt.
Hoe dicht grote idealen bij kleine kantjes liggen.
Hoe anekdoten vereeuwigd lijken.
Hoe eeuwigheden veranekdotiseren.
Hoe humor is.
Hoe dicht zwart bij wit ligt.
Hoe dicht de beeldhouwer bij zijn liefde ligt.
Hoe dicht de beeldhouwer bij zijn werk staat.
